تبليغاتX
آرامش سکوت
آرامش سکوت

آدمي گر ايستد بر بام عشق،دستهايش تا خدا هم ميرسد..


دلم هواي نـوشـتن کرده بود امشب ...
باد و باراني بود اندرون دلم ...
و صداي چند کلاغ و جيرجيرک ...
کاغذي و قلمي و کرور کرور دل براي نوشتن !
خوب ... براي که بنويسم حالا ؟
تازه ، براي کسي هم که بنويسم ، چه کسي ببرد برايش ؟!
 
يادم آمد ....
آدم براي خدا که چيزی بنويسد و بگذارد زير فرش ،
خدا خودش برمي دارد ... !
 
پرشدم از شوق براي نوشتن ...
دراز کشيدم روي زمين  دستي زير چانه و دستي بر کاغذ !
 
 نوشتم :
 
"   سلام ، محبوب من ... !
     چقدر دوستت دارم ... خودت ميداني !
     چقدر تو صبح را قشنگ شروع مي کني ...
    صداي خروس و کلاغ را که مي پيچاني در هم و
    نسيم را مي وزاني بينشان ...
    آدم حالي به حالي مي شود !
    هيچ دلبري نمي تواند مثل تو ، همين اوّل صبح ،
    دل آدم را اينطور ببرد !
    خورشيد هم ناز مي کند مثل خودت ... !
    آنقدر که دست مي کشد بر سر و صورت آدم
    و داغش مي کند با سرپنجه هايش !
    تو هم دست مي کشي بر دل آدم و عاشقش مي کني !
 معشوق صبور من ...
    مي فهمم که شب ها وقتي غرق مي شوم در خواب ،
    مي آيي به پيشم !
    دستت را حس مي کنم که روي پيشانيم
    دانه هاي شبنم مي کارد ،
    رد بوسه ات هم مي سوزاند لبم را تا صبح
     مثل آتش ... داغ و مثل آب ... شفـاف
     اگر تو نبودي  "تو" معني نداشت !
    تو تمام " توي" مني ...
    اگر مي بيني چشمم به در مي ما ند
    نه اينکه يادم رفته " تو" هستي !
    که مي دانم هستي در کنارم ...
     منتظرم کسي بيايد و ببيند ، چقدر "تو" هستي !
    و برود و بگويد کسي نيايد !
 معبود من:
    اگر ديدي روزي  کسي در کنارم بود
    خودت مي داني و مي فهمي که به يقين تکه اي از "تو"
   را با خود داشته که رهايش نکردم!

    مگر نه اينکه " تو" غرق در زيبايي ها هستي !!!
    گل را اگر ببويم ، لذتش از بوي توست !
 
مطلوب من ...
    سرم را گاهي بگير بين بازوانت ! مرا به آغوش بکش ...
    نکند يادت برود که سخت نيازمند توام !
    من اگر يادم برود تقصير توست که يادم نمي اندازي
    تو بايد مرا بارور کني !
    از تمام خواستن هايم !
    تو خيلي خوبي !
    براي کسي که دوستت دارد
    و براي کسي که يادش رفته دوستت دارد ...

 مهربان من .....

    مي شود از اين به بعد بنويسم برايت؟
    چرا نشود ...
    راستي يادت نرود !
   آن " تويي" را که مي گفتم تکه اي از تو را دارد ...

    (( چون مي داني : گاهي حس مي کنم خود تو خيلي بزرگي
    براي اينکه دوستت داشته باشم ،يک توي کوچکتر را به من بده
    تا به واسطه اش عشق بورزم به تو ))
  "
 
نامه را تا کردم و سراندم زير گوشه فرش
خدا خودش ياد دارد
کاش جوابش را بدهد
ندهد هم مي دانم که مي خواند
چقدر خوب است آدم کسي را داشته باشد........................

سه شنبه بیست و پنجم مهر 1385 توسط فرشته ی مهربون |

به عشق تو غزل های دلتنگيم را مي سرايم و به احترام تو تکه هاي شکسته وجودم را وادار به قيام مي کنم .

 تنها مانده ام ،

             احساس غربت می کنم ، 

 

 

 

درخود شکستن ،اشکهای نریخته ،حرفهای نگفته .

چشمهایی که با خواب آشنا نیست .

 

مرگ لحظه ها را احساس می کنم نمید انم شاید در جایی دور یا نزدیک

سری بر شانه دیوار تکیه زده است واشک می ریزد وحر ف می زند مثل من

اما

نه پاسخی ، نه نوازشی

تنها تحملی بدون احساس

اما تا کی ؟

چه می شود کرد؟

رنگ دیوار به پرده ها نمی خورد ،رنگ قالی به هیچ کدام !

تونیستی

اما تنهایی هست ولحظه ها که بی تو دیگر نه به مسابقه نشسته اند

ونه برسکوی قهرمانی زمان می ایستند .

کند وبی شتاب!

وقاصدک که باز هم مژده می آورد ،که یک نفر از غبار می آید.

آه ! قاصدک جان مژده تازه ات تکراری است ،

یک نفر از غبارآمد و  زخمهای همیشه بر بالم زد

 وسنگی  از سمت جنون آمد و.........

پنجره دلم شکسته ........!!

پنجشنبه بیستم مهر 1385 توسط فرشته ی مهربون |

 

                      

نازنینم....

به من نگاه کن

این بار هم گناه ِ نگاه ِ تو ‌، پای ِ من

                                                      به من نگاه کن

                                                          من به نگاهت محتاجم

                                                                   به لحظه لحظه ی بودنت

                                                                        به حس ناب و دوست داشتنی ات

                                                                             به تکرار دوستت دارم هایت

به من نگاه کن

نیاز مرا دریاب

نیاز ِمن ،چیزی فراسویِ نیازهای ِهمیشگی ست....

به من نگاه کن 

هر جا که می روم تو را می بینم...

همه جا بوی تو به مشام می رسد....

در تمام فضاها صدای تو طنین انداز است.....

                                                             صدایت آرامش وجودم است

                                                                     صدایت را از من دریغ نکن...

                                                                               نگاهت را از من نگیر......

میخواهم تمام خوبیها را با تو تجربه کنم؛

میخواهم همان باشم که تو میخواهی؛

میخواهم به پاس این همه مهر و عشق،عاشق ترین باشم.....

                                                                       مهربانم،

                                                                            تو زیباترین واژه ی احساسی

                                                                                 تو سرشار ازِ احساسی

                                                                                       تو مهری، تو محبتی...

                                                                                           اصلا‌ ً تو ،خود‌‌ ِ عشقی!!

تو وقتی از دریچه می تابی؛

بی شک،خورشید می شود ،تمام ستاره ها....

نمی دانم،زمین در گوشه ی دنیاست!

یا دنیا در گوشه ی این زمین!

فقط می دانم تو تمام ِ دین و دنیایم شده ای...

                                                                به من نگاه کن،

                                                                        خوب گوش کن!

                                                                              خیلی دوستت دارم......

هر چقدر این دل را نهیب می زنم ؛

که دست از دلتنگی بردارد.آرام که نمی شود هیچ،

بی تابتر ،بی قراری ات را می کند.....

چهارشنبه پنجم مهر 1385 توسط فرشته ی مهربون |



رویاها چقدر دورند وقتی شاعری دلتنگ میشود...
fereshteye_mehraboon24@yahoo.com

RSS 2.0

Designed By ParsTheme