آرامش سکوت

بين آنهمه سکوت، مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود.
راستش را بخواهي... قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو.
و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتي، رو کردي وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم.
حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است که از پشت پنجره اي که تو باز کردي، گاهي خداي تو را ميبينم که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند و تو آنطرفتر، درسايه يک درخت، آوازهاي خدا را زمزمه ميکني.

پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386 توسط فرشته ی مهربون |

امشب چقدر دل کوچیکم بهونه ی بودنت رو میگیره ......

تنها نمي ترسي از اين همه راه بي من؟
اين همه راه را که مي روی،
گاهي که گذارت به منزل روياهاي خيس مي افتد.

مرا نيز ياد کن

زماني که دستانت تبدار شدند،
به ياد بياور که سرد شده اند دست هاي بی پناهم ...

                در این روزگار گرگ و میش
                                                که
                                                   چشمها را مي ماليم و
                                                        از سادگی قلب کوچکمان
                                                                همه را ميش مي پنداريم..
                                                                                   بی تصور اینکه شاید خیلی ها
                                                                                    گرگ باشند اینجا.....

به ياد بياور مرا ...
همچون همیشه ی بودنمان.

یکشنبه بیستم خرداد 1386 توسط فرشته ی مهربون |

سرمای این جاده های بی پایان را که احساس می کنم ،

شوقم برای رسیدن به آغوش گرمت بیشتر می شود...

دلیلش

شاید فکریست که به من می گوید ،

انتهای این جاده

کسی به انتظار نشسته است.. .

~~آرزوهای بر باد رفته~~

شنبه نوزدهم خرداد 1386 توسط فرشته ی مهربون |

شتاب نکن

زنبیلی پر از ستاره آوردم

چند ستاره که خوردیم

راه می افتیم

نشان ما

همان تکه ابر تنها...

چهارشنبه شانزدهم خرداد 1386 توسط فرشته ی مهربون |

من از زبان آب،پرنده،نسیم،ماه،با مردم زمانه سخن ها سروده ام

من از زبان برگ،درد درخت را در زیر تازیانه بیداد برق و باد

در پیش چشم مردم عالم گشوده ام

من از زبان باران،غمنامه بلند،بسیار خوانده ام

تا از زبان صبح،نور امید را به شما ارمغان کنم

شب های بی ستاره بیدار مانده ام!

اینک،

-خدای داند-دیریست،با شما

من،با همین زبان شما،با همین کلام

هرجا رسیده ام سخن از مهر گفته ام

آه،که پاسخی به سزا کم شنفته ام

من،واژه واژه،مثل شما حرف می زنم

من،سال هاست بین شما،با همین زبان

فریاد می کنم:

-آیا شما

یک لحظه،یک نفس،نه،که یک بار

در طول زندگانی تان فکر می کنید؟

سوگند می خورم همه با هم برادرید

در چهره ی هم با مهر بنگرید...

من از زبان باران،من از زبان برگ

من از زبان باد،نمی گویم این سخن

من واژه واژه مثل شما حرف می زنم

من،

با زبان اشک،اینک...

آیا شما،به خواهش من، پی نمی برید؟..............!

فریدون مشیری

جمعه یازدهم خرداد 1386 توسط فرشته ی مهربون |

هزار جهـد بکـردم که ســرّ عشق بپوشم

نبود برســــــرآتش ميسّــرم کــه نجوشــــــــم

به هـوش بودم از اول که دل به کَـس نسپـارم

شمايل تو بديدم نه عقل ماند و نـــه هوشــــم

پنجشنبه دهم خرداد 1386 توسط فرشته ی مهربون |