آرامش سکوت

هرگز از دوری اين راه مگو

و از اين فاصله ها که ميان من و توست

و هر آنگه که دلت تنگ من است

بهترين شعر مرا قاب کن

و پشت نگاهت بگذار

تا که تنهایی ات

از ديدن من جا بخورد

و بداند که دل من با توست

و همين نزديکی ست .......

سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

.........

: چقدر دلتنگم.. به این امنیت آغوش نیاز دارم......

جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

گزیده ای از سخنان ملا صدرا

اي بــرادر! خداوند بي‌نهايت است و لامكان و بي زمان؛ اما به قدر فهم تو كوچك مي‌شود
و به قدر نياز تو فرود مي‌آيد، و به قدر آرزوي تو گسترده مي‌شود، و به قدر ايمان تو كارگشا مي‌شود، و به قدر نخ پير زنان دوزنده باريك مي‌شود، و به قدر دل اميدواران گرم مي‌شود... پــدر مي‌شود يتيمان را و مادر.
برادر مي‌شود محتاجان برادري را. همسر مي‌شود بي همسر ماندگان را. طفل مي‌شود عقيمان را. اميد مي‌شود نااميدان را.
راه مي‌شود گم‌گشتگان را. نور مي‌شود در تاريكي ماندگان را. شمشير مي‌شود رزمندگان را. عصا مي‌شود پيران را. عشق مي‌شود محتاجانِ به عشق را...
خداوند همه چيز مي‌شود همه كس را. به شرط اعتقاد؛ به شرط پاكي دل؛ به شرط طهارت روح؛
به شرط پرهيز از معامله با ابليس.
بشوييد قلب‌هايتان را از هر احساس ناروا!
و مغزهايتان را از هر انديشه خلاف
و زبان‌هايتان را از هر گفتار ِناپاك
و دست‌هايتان را از هر آلودگي در بازار...
و بپرهيزيد از ناجوانمردي‌ها، ناراستي‌ها، نامردمي‌ها!

چنين كنيد تا ببينيد كه خداوند، چگونه بر سفره‌ي شما، با كاسه‌يي خوراك و تكه‌اي نان مي‌نشيند و بر بند تاب، با كودكانتان تاب مي‌خورد، و در دكان شما كفه‌هاي ترازويتان را ميزان مي‌كند و در كوچه‌هاي خلوت شب با شما آواز مي‌خواند...

مگر از زندگي چه مي‌خواهيد،

كه در خدايي خدا يافت نمي‌شود، كه به شيطان پناه مي‌بريد؟
كه در عشق يافت نمي‌شود، كه به نفرت پناه مي‌بريد؟
كه در سلامت يافت نمي‌شود كه به خلاف پناه مي‌بريد؟

قلب‌هايتان را از حقارت كينه تهي كنيد
و با عظمت عشق پر كنيد.
زيرا كه عشق چون عقاب است. بالا مي‌پرد و دور... بي اعتنا به حقيران ِ در روح.
كينه چون لاشخور و كركس است. كوتاه مي‌پرد و سنگين. جز مردار به هيچ چيز نمي‌انديشد.
بـراي عاشق، ناب ترين، شور است و زندگي و نشاط.
براي لاشخور،خوبترين،جسدي ست متلاشي ...

چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

بگو که می مانی

بگو که

می مانی .

بگو برای سکوت اتاق خلوت من ،

پر از صدای هزاران پرنده خواهی شد ،

و مثل حنجره ی نی ،

تمام خستگی ام را

به شب ، به عشق ،به دریا

گلایه خواهی کرد .

بگو که می مانی...

بگو

که

می

مانی

~~محمود گرجی (باران)~~

: اگرچه هزار باره گفته ای که میمانی و من اما چه حریصم برای شنیدن همیشه ی این جمله ...

سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

    ماه را می چینم از آسمان
                               می پیچانم میان دو تکه ابر
                     بماند برای روزی که منتظر آمدنش نیستم
                                تو را می نشانم جای ماه
                                      که اشاره ی لبخندت
                             مهتاب را هم بیتاب می کند و
                                     نور که می پاشد به دلم
                                                روشن می شود
                                دورافتاده ترین حفره ی وجودم.
                             می نشینم این پایین
                                چشمانم را گره می زنم به
                                  امن ترین نقطه ی نگاهت و
                      خالی می شوم از خیال هرچه
                                          تردیدٍ توخالی....
                              تو که ماه باشی
                       تصویرت توی این برکه ها جا نمی گیرد
                               انعکاس بودنت
                             صاف می افتد میان دلم و
                              هیچ دلهره ای تکانش نمی دهد.
                       تو را می نشانم جای ماه و دیگر
                                 آمدن روز را نمی خواهم
                                                    که نمی خواهم.
                               تو که ماه باشی
                                             سهم من
                            بی نیازترین آسمانٍ این حوالی است .

یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

اشاره ی بودنت غم هزار ساله را مرهم می شود آسان (اگر این قبیله بگذارند) ...

بيا، شانه‌هاي من هم خسته‌اند
کف دست‌هايم شکوفه کرده‌اند....

بيا برويم يک جای خلوت
من کفِ دو دستم را نشانت خواهم داد
اما خواهشم اين است
که از گُل ماه با کسي سخن نگويي،
آخر خیلی وقت است که فهمیده ام اهالی این قبیله فقظ خودشان را میبینند.......

چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

میان نیایش های شبانه ام بود که فهمیدم :دلم پر است و دستانم خالی...

قلبم درد میکنه. نقطه ته خط .

خواستم بنویسم... نوشتم... "قرار بود نامه ام رنگ درد نگیرد که گرفت... قرار بود رنگ گلایه نگیرد که گرفت..."

پاکش کردم... و برایت میگویم دوباره:حال ما خوب است.. خوب.. اما تو باور نکن...

ببخش... عزیز دل...

پاکش میکنم....

از نو مینویسم: سلام

شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

گاهی حتی توان گریه کردن هم نیست.......

اقرار به شفایِ اين جراحتِ مشترک
غير ممکن است،
اقرار به رازِ سَر به مُهرِ اين قصه
غير ممکن است.

من حرفی نخواهم زد
خوابی نخواهم ديد
کاری نخواهم کرد.

از آن همه حادثه
من هرگز چيزی به ياد نخواهم آورد.
شما
گريستنِ بی‌دليل در آستينِ خويش را
از من گرفته‌ايد.

باران پشتِ پنجره نيز
سعی می‌کند پنهان و پوشيده ببارد.
من از اول می‌دانستم
اقرار به دانايیِ اين دقيقه دروغ است
اقرار به احتمالِ آسايش آدمی دروغ است
آدمی هرگز به آرامشِ آسمان نخواهد رسيد.

حالا نديده‌ام بگيريد،
بگذاريد برگردم جايی که سال‌ها پيش بوده ام، سال‌ها پيش ...!

------------------------------

: دلم از این قبیله ی مانده در سالهای دور گرفته.......

دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

خدایا پس کی بغلم میکی؟

کجای جهان ایستاده ام که تمام بادها به سمت من می وزند؟

پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

ای تو را چشمان من دلتنگ........

من دلم برای یک سلام پشت چشمهای روشن تنگ شده است

و برای کلمه ها...

و برای حس مبهم واژه ها

من دلم برای یک صفحه سفید کاغذ تنگ شده است که بی محابا بنویسم در آن

و بی محابا بشنود

و بگوید...

من دلم برای تو تنگ شده است

چه کسی تمامی دلتنگی های مرا چون تو در سینه می پذیرد و با سلامی شادی را به مهمانی چشمهایم می کشاند؟

آه عزیز قلبم..... چه کسی جز تو مهربان خواهد بود با من آنگونه که نهراسم از بادهای وحشی مزاحم؟

و من چه فریب بزرگی هستم برای دلم.... این لبخندها چه دغل بازند....

این کلمه ها تمامی ندارند....

کاش ........ بگذار نگویم.... من دلم برای دلتنگی های شیرین بی دغدغه ی مان تنگ شده است....

~~تلواسه های ماه تی تی~~

گفتی: " اهالی دنیا صبر کرده اند تا بچه هایشان بزرگ شوند.پس صبور باشیم که آنها غمی بر دلشان ننشیند..."

باشد صبر میکنم..... صبر میکنم.... صبر.....

برای تکیه به شانه ات همین صبر تنها غنیمتی است که دارم... بازهم صبر میکنم... اما بدان... این صبر..فقط برای توست.. فقط برای تو..... برای آرامش همان تک تک سلولها که گفتم... نه برای اهالی دنیا....!

سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |

ما آدم‌هاي بيکارِ اين حدود،
ما شاعرانِ اين باديه ... بر اين باوريم
که در انتهاي هر سطري
که پيش آمده است،
سه نقطه‌ي ناتمام نهاده‌ايم.
يعني يکي بدون پُرس و جو ... عاشق است
يکي آلوده به آواي نور است
و من که در خوابِ سومين ستاره
مانده‌ام چه کنم با اين همه نقطه‌ي ناتمام؟!

~~سید علی صالحی~~

دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 توسط فرشته ی مهربون |