تا آسمانهای دور ، ترانه‌های کودکی ام را برایت زمزمه کنم

و تو

دست در آغوش باد ، برایم پای‌کوبی کنی

چه مهربانی وقتی برای آمدن خورشید ،

 تمام شب را برایم نور باران می‌کنی

با حضوری شمع گونه

که حیرت مهتاب را بر می‌انگیزد ...

و من دوباره متولد می‌شوم

                                                                   قهوه ی تلخ-مانی

 : میخوام یکی من و ازینجا ببره.. میخوام برگردم به ۲۰سالگیم....

نمي شود كه تو باشي و من عاشق تو نباشم

نمي شود كه تو باشي

درست همين طور كه هستي

و من، هزار بار خوبتر از اين نباشم

و باز، هزاربار، عاشق تو نباشم

نمي شود

مي دانم

نمي شود كه بهار از تو سبزتر باشد...

                                                                                            (يك عاشقانه آرام ص 78)

حالا دیگر مدت هاست

پری کوچک غمگینی شده ام

که دست دلش را

ساده در پس ِ این خط خطی ها

رو میکند مدام

پری کوچک غمگینی که

شبانگاه

بغض های بی امانش را می بارد بی هیچ شانه ای

و سحرگاه

کابوس های شبانه اش را می پَرَد بی هیچ بوسه ای

.

.

.

حالا دیگر مدت هاست

زخمه بر تار دلم میزند درد مدام

حالا دیگر مدت هاست...

                                                                                         تلواسه های ماه تی تی

   : دلم میخواد برم تو بغل خدا... محو بشم....

  : دلم ... انگاری خدا هم تنهام گذاشته.......................

بعضي‌ها رشوه مي‌خواهند
رفتگرها ... عيدي
رهگذران، سکوت
و کسي اصلا متوجه ماه نمي‌شود
که چقدر غمگين است!
نه آشيانه‌اي در اين حدود
نه رفيقي از آن قرون،
تو با خود چه کرده‌اي !؟

دارم راه مي‌روم
بارها سياره‌ي آدمي را دور زده‌ام
باز، برگشته‌ام سرِ جايِ نخستِ خويش،
روي سخنم با خويش است
يعني با خودم هستم
تا سپيده‌دمي ديگر
این شب را
چگونه سَر کنم!؟