به دیدارم بیا هر شب ،در این تنهایی ِ تنها ، دلم تنگ است .
بیا روشن تر از لبخند ، شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهیها.
بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه
در این ایوان سرپوشیده ،دل خوش کرده ام با این پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی.
بیا ای همگناه ِ من دراین برزخ به دیدارم بیا ، ای همگناه ، ای مهربان با من ،
که اینان زود می پوشند رو در خوابهای بی گناهیها،
و من می مانم و بیداد بی خوابی.
در این ایوان سرپوشیده ی متروک،شب افتاده ست و
در تالاب ِ من دیری ست که درخوابند آن نیلوفر آبی و ماهیها، پرستوها.
بیا امشب که بس تاریک و تنهایم
بیا ای روشنی ، اما بپوشان روی
که می ترسم ترا خورشید پندارند
و می ترسم همه از خواب برخیزند
و می ترسم که چشم از خواب بردارند
نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را.
شب افتاده ست و من تنها و تاریکم
و در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی .
بیا ای مهربان با من !
بیا ای یاد مهتابی !
|
